Autor Radosław Śpiewak

Dość powszechne jest podawanie leków przeciwhistaminowych w celu ograniczenia świądu towarzyszącego ACD. Nie ma dowodów naukowych na skuteczność antyhistaminików w tej chorobie, nie jest również jasne, czy histamina odgrywa jakąkolwiek rolę w patomechanizmie ACD.

Obyczaj stosowania leków z tej grupy u chorych na ACD może wywodzić się z czasów, gdy antyhistaminiki pierwszej generacji podawano w celu osiągnięcia efektu nasennego i ograniczenia bezwiednego drapania w czasie snu (Katz1990). Z własnych obserwacji autora wynika jednak, że niektórzy chorzy na ACD są również bardzo przekonani o przeciwświądowym działaniu antyhistaminików nowej generacji i domagają się leczenia tymi lekami.

Podejmowano próby leczenia alergii kontaktowej na nikiel disulfiramem (Antabus). Disulfiram jest chelatorem jonów metali, dlatego spodziewano się wiązania niklu przez tę substancję w biologicznie nieaktywne kompleksy (Kaaber1979). Wyniki badań nad skutecznością disulfiramu w ACD w ramach podwójnie ślepej próby nie były jednak zachęcające (Kaabe1983), obserwowano ponadto działania niepożądane leku, głównie uszkodzenie wątroby (Kaaber1987). Podejmowano także próby leczenia chorych uczulonych na nikiel siarczanem cynku. W założeniu cynk miał wypierać nikiel ze związków biologicznych (Santucci1993), oraz wywierać efekt antyproliferacyjny na limfocyty (Tanaka2005). Jednak mimo obiecujących wyników wstępnych, próby te nigdy nie wyszły poza stadium badań pilotażowych (Santucci1999). Wśród leków, których zastosowanie w leczeniu ACD rozważa się póki co teoretycznie, wymienić należy ponadto etanercept i infliksimab (leki biologiczne blokujące działanie TNF-alfa), stosowaną zewnętrznie reduktazę NADH (antyoksydant neutralizujący wolne rodniki tlenowe) oraz mykofenolan mofetylu (MMF, lek blokujący syntezę kwasów nukleinowych w limfocytach) (Cohen2004).

Aktualizacja: 14/09/2010