Autor Radosław Śpiewak

Unikanie haptenów i stosowna modyfikacja trybu życia możliwa jest wyłącznie przy zaangażowaniu i ścisłej współpracy chorego. Dlatego edukacja i zachęcenie pacjenta jest istotnym elementem procesu terapeutycznego.

Proces edukacji rozpoczyna się już w trakcie diagnostyki, np. udzielenie pisemnych zaleceń dla pacjenta jak postępować przed, w trakcie, oraz po wykonaniu testów płatkowych w znaczący sposób wpływa na wiarygodność testów oraz zmniejsza ryzyko powtarzania nieudanych testów lub wyjaśniania dwuznacznych wyników za pomocą testów użytkowych. Po ustaleniu istotnych klinicznie haptenów, pacjentowi należy przekazać szczegółową, pisaną informację na temat natury haptenu, jego występowania, reakcji krzyżowych z innymi substancjami, a także możliwości unikania (np. produkty zastępcze). Dość powszechne jest przekonanie pacjentów, że nie mogło im zaszkodzić coś, czego bez problemu używali przez całe lata. Dlatego kwestia ta wymaga szczególnie starannego wyjaśnienia ze strony lekarza (Mowad2006). Przy kolejnych wizytach należy wracać do tematu, upewniać się, czy pacjent zrozumiał i stosuje przekazane informacje, zachęcając go przy tym do dalszych wysiłków na tym polu. Godnym zalecenia rozwiązaniem jest wystawianie chorym tzw. ?paszportu alergicznego?, tj. trwałego (tektura, plastik), mieszczącego się w portfelu wykazu uczulających haptenów i alergenów, który pacjent powinien zawsze mieć przy sobie.

Bardzo istotne jest poinformowanie chorego, że alergiczne kontaktowe zapalenie skóry jest chorobą przewlekłą i może nawracać, szczególnie po zaniechaniu działań zapobiegawczych i leczenia. Ważne jest, by pacjent miał świadomość, że nawet w przypadku pełnego wyleczenia (?normalny? wygląd skóry) przez następne 6 miesięcy utrzymuje się zwiększona wrażliwość skóry w miejscu uprzednich zmian chorobowych (Moed2004).

Aktualizacja: 14/09/2010