Autor Radosław Śpiewak

Podstawową zasadą leczniczą w alergii jest unikanie kontaktu z alergenem wywołującym objawy chorobowe. Wyniki testów płatkowych, po rozważeniu ich istotności klinicznej, dostarczają istotnych wskazówek odnośnie substancji i przedmiotów, które powinny zostać usunięte z otoczenia chorego.

W niektórych przypadkach lekarz musi wykazać się wiedzą z zakresu technologii wytwarzania i materiałoznawstwa oraz posiadać wiedzę na temat występowania i reakcji krzyżowych haptenów. Bez tej wiedzy nie będzie w stanie doradzić choremu np. jak unikać metylodibromoglutaronitrylu, lub czego wystrzegać się w przypadku dodatniego odczynu na chlorometyloizotiazolinon.

Identyfikacja źródeł haptenów w otoczeniu chorego nie zawsze jest łatwa. Niektóre hapteny można wykrywać za pomocą prostych testów chemicznych. Najbardziej popularny jest test z dimetyloglioksymem, służący do wykrywania stopów metali uwalniających nikiel. W obecności wolnych jonów niklu, dimetyloglioksym tworzy sól o czerwonej barwie. Czułość testu wynosi około 10 ppm, podczas gdy u większości uczulonych osób objawy chorobowe pojawiają dopiero się przy wyższych stężeniach niklu (Wall1995). Test z dimetyloglioksymem jest dostępny komercyjnie pod nazwą Chemo Nickel Test? i może go wykonać praktycznie każdy po uważnym przeczytaniu instrukcji (stopień skomplikowania porównywalny np. z testem ciążowym).

Za pomocą prostych testów można również wykrywać następujące hapteny: chrom (test z difenylokarbazydem), formaldehyd (test z kwasem chromotropowym), żywice epoksydowe (test z kwasem siarkowym), oraz atranorynę (testy z 20% KOH i 2% parafenylenodwuaminą) (Wall1995).

Aktualizacja: 14/09/2010