Analiza dobowej zawartości pyłku roślin w powietrzu w Rabce w 1991 roku

Idalia Kasprzyk

Zakład Paleobotaniki Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie

Praca opublikowana w: R. Śpiewak (Redaktor): "Pyłki i Pyłkowica: Aktualne Problemy". Instytut Medycyny Wsi w Lublinie 1995, str. 28-29.

Powrót do spisu treści książki

In English

Cel

Celem badań było dokonanie analizy dobowych wahań występowania pyłku w aeroplanktonie w Rabce. Zjawisko to jest istotne z punktu widzenia profilaktyki i leczenia alergii pyłkowych.

Materiał i metody

Obserwacje nad zawartością aeroplanktonu w Rabce w 1991 r. wykonywano metodą wolumetryczną przy użyciu aparatu Burkard. Podstawą analizy dobowych wahań są wartości liczbowe ziaren pyłku wyłącznie taksonów reprezentowanych obficie ze zwartego okresu występowania. Liczby ziaren pyłku są tu średnimi arytmetycznymi.

Wyniki

Alnus - dobowa krzywa wykazuje dwa wierzchołki między 5 a 7 rano i o 15. Betula - dobowa krzywa jest trójwierzchołkowa; absolutne maksimum przypada od godz. 13 do 15, niższe wierzchołki występują o 5 i o 19. Corylus - maksimum występowania przypada na 7 rano, drugi szczyt występuje o godz. 17. Pinus - pierwszy wyraźny szczyt ma miejsce o 7 rano, drugi największy o 15; krzywa dobowa osiąga niewielki szczyt o 1 w nocy. Poaceae - maksymalna liczba ziaren pyłku występuje o 13; kolejne niższe maksima przypadają na godz. od 5 do 7 i od 21 do 23. Urtica - krzywa osiąga jedno maksimum o godz. 13. Fraxinus - maksymalna liczba ziaren pyłku przypada na godz. 13; dwa niższe szczyty przypadają na 17 i 1 w nocy. Plantago - krzywa dobowa wykazuje 4 wierzchołki; najwięcej pyłku występuje o godzinie 9., kolejne wierzchołki o 15., 23. i 3. rano.

Wnioski

W aeroplanktonie Rabki w 1991 roku żaden takson nie przekroczył w średnich arytmetycznych wartościach 50 ziaren w jednym metrze sześciennym powietrza w jednej godzinie. Wartość ta jest przyjmowaną wartością graniczną, po przekroczeniu której występują objawy uczuleniowe u osób wrażliwych.
Jedynie krzywa obrazująca dobowe wahania pyłku Urtica wykazuje jedno maksimum. Pozostałe taksony wykazują dwa, trzy lub cztery wierzchołki.
Niższe koncentracje pyłku w ciągu doby analizowane taksony wykazały między godziną 19. a 3. i 9. a 11.

Powrót do spisu treści książki

© Radosław Śpiewak (kod źródłowy).
Ta strona jest częścią serwisu alergologia.org
Strona utworzona 9 lutego 2006, ostatnio zmodyfikowana 9 lutego 2006.