Opad pyłku niektórych roślin alergogennych w Poznaniu w latach 1992-1995. Przyczynek do skonstruowania kalendarza pylenia dla Poznania i okolic

Alicja Stach

Zakład Geomorfologii Instytutu Badań Czwartorzędu UAM w Poznaniu

Praca opublikowana w: R. Śpiewak (Redaktor): "Pyłki i Pyłkowica: Aktualne Problemy". Instytut Medycyny Wsi w Lublinie 1995, str. 26-27.

Powrót do spisu treści książki

In English

Prowadzone systematycznie od czerwca 1992 roku obserwacje opadu pyłku mają na celu:

1. informowanie o opadzie pyłkowym lekarzy alergologów, a w okresie od marca do września, ogółu mieszkańców Poznania i Wielkopolski;
2. cotygodniowe przekazywanie wyników do Warszawy do Polskiego Monitoringu Pyłkowego i dalej do Wiednia do EANS (European Aeroalergen Network Server);
3. skonstruowanie kalendarza pylenia dla Poznania i okolic.

Materiał i metody

Skład jakościowy i ilość sporomorf określano na powierzchni 16x16 mm szkiełka mikroskopowego pokrytego lepikiem (chwytacz Durhama, [2]). W 1992 roku pomiar prowadzono przy Rynku Wildeckim [1], dodatkowe pomiary wykonywano sporadycznie w punktach przy ulicach Fredry 7 i Zwierzynieckiej 20. W okresie późnojesiennym, zimowym i przedwiosennym pomiary wykonywano w interwałach tygodniowych. Od 1993 roku przy Rynku Wildeckim prowadzono dodatkowy pomiar dla Centrum Badania Alergenów Środowiskowych [3] (obecnie Polski Monitoring Pyłkowy) i na terenie Ośrodka Nauki PAN przy ulicy Wieniawskiego 17/19. Rozpoczęto też systematyczny pomiar opadu tygodniowego w punktach przy ulicach: Mikstackiej, Nieszawskiej, Osiedlu pod Lipami i w Jeziorach, na terenie Wielkopol-skiego Parku Narodowego. 3 stycznia 1995 roku badania poszerzono o pomiar opadu w zlewce [4] i przy użyciu aparatu Seven-Day Recording Volumetric Spore Trap do pomiaru stężenia sporomorf w 1 m³ powietrza.

Wyniki i wnioski

Otrzymane wyniki z 1993 roku analizowano na tle czynników meteorologicznych, takich jak: temperatura powietrza, opad, wilgotność powietrza i prędkość wiatru. Analiza opadu w 1994 roku w ujęciu przestrzennym wykazała istotne różnice w poszczególnych punktach. Analizowano wybrane taksony alergogenne, takie jak: leszczyna (Corylus), olsza (Alnus), brzoza (Betula), trawy (Poaceae), zboża (Cerealia), bylice (Artemisia), porównując ich intensywność pylenia w poszczególnych latach. Stwierdzono, że czas i intensywność pylenia w kolejnych latach uzależnione są nie tylko od indywidualnych własności taksonu i położenia geograficznego, ale również od panujących w danym miejscu warunków meteorologicznych.

Uzyskane wyniki dowodzą konieczności prowadzenia systematycznego pomiaru stężenia sporomorf (lub chociaż opadu) w atmosferze - szczególnie w miastach, gdzie znajdują się ośrodki leczące alergie.

Piśmiennictwo

1. Hofman T., Stach A.: Opad pyłkowy a pyłkowica na terenie Poznania. Przyczynek do opracowania kalendarza pylenia dla Poznania. Klinika 1994, 4, 33-36.
2. Jelks M. L., Solomon R. S.: Airborne Allergens. [W:] Kaplan (ed.) Allergy, rozdz. 15; New York, Edinburg, London, Melbourne 1985.
3. Rapiejko P., Zawisza E., Samoliński B., Lipiec A.: Ocena przydatności pomiarów stężenia aeroalergenów urządzeniem PVST-2 firmy ALERGO-RP w profilaktyce i leczeniu pyłkowicy. Otolaryngol. Pol., 1994, 48, 53-54.
4. Szczepanek K.: Pollen Fall in Kraków in 1982-1991. Zesz. Nauk. Uniw. Jagiell., Prace Geogr. 1994, 97, 9-22.

Powrót do spisu treści książki

© Radosław Śpiewak (kod źródłowy).
Ta strona jest częścią serwisu alergologia.org
Strona utworzona 9 lutego 2006, ostatnio zmodyfikowana 9 lutego 2006.