Stężenie pyłku roślin w różnych dzielnicach Warszawy

Piotr Rapiejko^1,3, Dariusz Jurkiewicz², Agnieszka Lipiec^1,3, Bolesław Samoliński³, Ewa Orkan-Łęcka²

Ośrodek Badania Alergenów Środowiskowych w Warszawie
Klinika Otolaryngologiczna CSK WAM w Warszawie
Poradnia Alergologiczna Kliniki Otolaryngologicznej CSK AM w Warszawie

Praca opublikowana w: R. Śpiewak (Redaktor): "Pyłki i Pyłkowica: Aktualne Problemy". Instytut Medycyny Wsi w Lublinie 1995, str. 24.

Powrót do spisu treści książki

In English

Cel

Celem pracy było dokonanie oceny różnic jakościowych i ilościowych stężenia pyłku roślin w różnych częściach Warszawy, w zależności od stopnia urbanizacji i szaty roślinnej.

Materiał i metoda

W sezonie pylenia 1994 i 1995 przeprowadzono w 7 punktach Warszawy pomiary za pomocą aparatów objętościowych VST-1. Aparaty umieszczone były na wysokości ok. 25 metrów na dachach wieżowców.

Wyniki

Najwyższe stężenia pyłku roślin (suma wszystkich gatunków) notowano w punkcie zlokalizowanym przy ulicy Marymonckiej (Żoliborz). Najwyższe wartości stężenia pyłku żyta występowały w punkcie przy ul. Lazurowej (Wola). Stężenie pyłku żyta było w tym punkcie 2-5-krotnie większe niż w centrum miasta. W dzielnicy Praga Północ zanotowano najwyższe wartości stężenia pyłku bylicy i komosy. Przez cały okres pylenia bylicy i komosy notowane w tej dzielnicy stężenia ponad dwukrotnie przekraczały wartości notowane w Śródmieściu, Ochocie i Żoliborzu.

Wnioski

Znaczne różnice w stężeniu pyłku poszczególnych roślin pozwalają stwierdzić, że istnieje możliwość szerszej niż dotychczas jest to stosowane profilaktyki pyłkowicy. Można to osiągnąć unikając uczulających ziaren pyłku.