Autor Radosław Śpiewak

Pod koniec lat osiemdziesiątych XX wieku z Nowej Zelandii zaczęły napływać sygnały o wzroście śmiertelności wśród chorych na astmę. Za najbardziej prawdopodobną przyczynę uznano stosowanie fenoterolu, gdyż w ciągu dziesięciu lat od wprowadzenia tego leku na nowozelandzki rynek farmaceutyczny częstość zgonów chorych na astmę poniżej 40 roku życia wzrosła trzykrotnie. Przesłanki te potraktowano bardzo poważnie i w 1989 roku Departament Zdrowia Nowej Zelandii rozpoczął kampanię uświadamiającą użytkownikom leku jego potencjalną szkodliwość. Wynik kampanii był bardzo spektakularny: śmiertelność wśród chorych na astmę spadła z 2,2/100 000 w pierwszej połowie roku 1989 do 0,79/100 000 w roku 1990. Nie stwierdzono związku między stosowaniem innych leków ?2-mimetycznych a śmiertelnością wśród chorych na astmę.

Rozważa się różne mechanizmy niepożądanego działania fenoterolu: od najbardziej uznanej teorii arytmogennego efektu na układ bodźcotwórczy serca, poprzez obniżenie poziomu potasu w surowicy aż po zaburzenia gospodarki węglowodanowej. Nie ma jednak zgodności, który z tych mechanizmów odgrywa najważniejszą rolę.