Nawigacja: alergologia.org > archiwum > IV Zimowe Warsztaty Sekcji Dermatologicznej PTA
Łuszczyca (Psoriasis), mimo postępu, jaki dokonał się w medycynie, nadal pozostaje dermatozą, której etiopatogeneza budzi wiele pytań. Najnowsze badania wskazują na ogromne znaczenie cytokin prozapalnych (w szczególności czynnika martwicy nowotworów , TNF- alfa) i patologicznie aktywowanych limfocytów T. Z uwagi na to poszukiwano i opracowywano coraz to bardziej nowoczesne metody leczenia, ingerujące bezpośrednio w zaburzenia układu odpornościowego pacjentów. Od niedawna rozpoczęła się nowa era leków biologicznych w terapii łuszczycy. Dane literaturowe podają, iż jest to skuteczny sposób leczenia łuszczycy, a ponadto wiąże się ze znacznie mniejszym ryzykiem objawów niepożądanych niż stosowanie tradycyjnych środków. Leki modyfikujące odpowiedź biologiczną (leki biologiczne), takie jak: przeciwciała monoklonalne, białka fuzyjne, rekombinowane białka ludzkie są zalecane w średnio nasilonej i ciężkiej postaci łuszczycy u wybranych grup pacjentów. Obecnie w lecznictwie dostępnych jest wiele preparatów, miedzy innymi infliksymab, etanercept, efalizumab, adalimumab, które mogą być stosowane w praktyce dermatologicznej.
W pracy przedstawiono własne doświadczenia dotyczące stosowania preparatu infliksymab (Remicade) u 11 pacjentów leczonych z powodu łuszczycy na Oddziale Chorób Skóry Szpitala Wojewódzkiego w Poznaniu. Preparat stosowany jest z powodu ciężkiej postaci łuszczycy pospolitej i łuszczycy stawowej na naszym oddziale od listopada 2006 roku. U leczonych pacjentów zaobserwowaliśmy znaczącą poprawę stanu dermatologicznego i ustąpienie dolegliwości bólowych stawów. Redukcja zmian chorobowych doprowadziła do istotnej poprawy jakości życia u chorych. Powikłania leczenia nie były częste. U jednego z pacjentów zaobserwowano (po drugim podaniu leku) zaostrzenie objawów skórnych (erytrodermię), przy jednoczesnym ustąpieniu dolegliwości bólowych stawów. U leczonej pacjentki z powodu łuszczycowego zapalenia stawów po roku stosowania infliksymabu zaobserwowano nawrót ograniczonych zmian skórnych, bez dolegliwości stawowych. U innej chorej w kontrolnych badaniach laboratoryjnych (po 8 miesiącach leczenia) wykazano w surowicy obecność przeciwciał ANA (miano 1:200, typ świecenia homogenno – ziarnisty). U kilku pacjentów obserwowanym zjawiskiem w rozmazie krwi obwodowej było wystąpienie eozynofilii.
Doświadczenia własne w stosowaniu leku biologicznego pokazały, że sukces terapii uzależniony jest od prawidłowych zasad kwalifikacji pacjentów, często przy pomocy innych specjalistów (pulmonolog, reumatolog, immunolog), z dokładną oceną wskaźnika „korzyść – ryzyko”. Leki te dają szansę ustąpienia objawów chorobowych u pacjentów, u których inne metody leczenia nie dały satysfakcjonujących efektów. Podczas leczenia należy współpracować z chorym, informując go o wszelkich możliwych działaniach niepożądanych. Leczenie biologiczne daje chorym szansę na poprawę jakości życia, co jest niezwykle istotne dla osób zmęczonych przewlekłą, obciążającą i niosącą ze sobą wiele poważnych konsekwencji chorobą.
Jak cytować ten artykuł: Adamski Z, Deja M, Neneman A. Leki biologiczne w leczeniu łuszczycy - doświadczenia Oddziału Chorób Skóry Szpitala Wojewódzkiego w Poznaniu. IV Ogólnopolskie Warsztaty Naukowo-Szkoleniowe Sekcji Dermatologicznej PTA, Słupsk-Ustka 7-10 lutego 2008. URL: http://www.alergologia.org/archiwum/2008wpta/wpta849.html (Dokument elektroniczny).
Nawigacja: alergologia.org > archiwum > IV Zimowe Warsztaty Sekcji Dermatologicznej PTA
© Zygmunt Adamski, Małgorzata Deja, Anna Neneman (tekst) & Radosław Śpiewak (kod źródłowy)
Ta strona jest częścią Portalu Alergologicznego alergologia.org (kontakt).
Dokument utworzony 18 stycznia 2008, ostatnia aktualizacja 19 stycznia 2008.
Korzystanie wyłącznie na zasadach podanych w zastrzeżeniu praw autorskich
oraz wykluczeniu odpowiedzialności!