Test płatkowy (synonim: test naskórkowy) jest metodą z wyboru i ?złotym standardem? w diagnostyce alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. W swojej istocie test płatkowy polega na wywołaniu ACD w ściśle kontrolowanych warunkach i na bardzo ograniczonej powierzchni skóry (mniej niż 1 cm2). Pojawienie się odczynu zapalnego (czyli reprodukcja wyprysku) w miejscu aplikacji potwierdza nadwrażliwości badanej osoby na dany hapten. Wynika stąd, że skórne testy płatkowe są zarazem testem przesiewowym i próbą prowokacyjną w narządzie docelowym, przy czym tę próbę prowokacyjną można wykonać jednocześnie z kilkudziesięcioma haptenami. Wykonanie testów płatkowych polega na aplikacji na skórę określonej ilości haptenu na 48 h i obserwacji reakcji skórnej w ściśle określonych odstępach czasowych, zwykle po 2, 3 i 4 dniach. Dodatkowy odczyt po 7 dniach może ujawnić 10% odczynów dodatnich, które we wcześniejszych odczytach były ujemne. Do typowych haptenów, na które pozytywizacja może zachodzić później niż po 4 dniach należą neomycyna, piwalan tiksokortolu oraz nikiel. Aktualnie podstawowym zestawem diagnostycznym jest Europejska Seria Podstawowa (European Baseline Series, EBS), obejmująca 28 substancji testowych. W 2010 zaproponowano rozszerzenie EBS stosowanej na terenie Polski o dwa istotne w naszej populacji hapteny: propolis i pallad. Dodatnie reakcje na te hapteny obserwowano u około 15% testowanych za pomocą testów płatkowych (Śpiewak).